विराटनगरमा सार्वजनिक भएको एक घटनाले समाजलाई स्तब्ध बनाएको छ। सामाजिक सञ्जालमा फैलिएको भिडियोमार्फत एक व्यक्तिले कुकुरमाथि यौनजन्य क्रूरता गरेको तथ्य बाहिरिएपछि पशु अधिकार, सामाजिक नैतिकता र कानुनी कार्यान्वयनबारे गम्भीर प्रश्न उठेका छन्। पशु अधिकारकर्मीहरूका अनुसार करिब ६ महिनादेखि निरन्तर दोहोरिँदै आएको यो घटनामा ६० वर्षीय दलबहादुर राई मुख्य आरोपी रहेका छन्। उनले विभिन्न कुकुरहरूलाई घरमा ल्याएर नशालु औषधि खुवाउने र त्यसपछि दुर्व्यवहार गर्ने गरेको आरोप छ। भिडियोमा देखिएको कुकुर गर्भवती रहेको बताइएपछि घटनाप्रति आक्रोश अझ चर्किएको छ।
स्थानीयवासीहरूका भनाइमा, आरोपीले लामो समयदेखि कुकुरहरू ल्याउने र केही समयपछि छोड्ने गर्थे। तर यसलाई शंकास्पद रूपमा नलिइएकै कारण घटना लामो समयसम्म बाहिर आउन सकेन। भिडियो सार्वजनिक भएपछि मात्र यस विषयले व्यापक ध्यान तान्यो।
घटना बाहिरिएलगत्तै आरोपी फरार भएका छन्। प्रहरी स्रोतका अनुसार उनी इलामतर्फ गएको संकेत मिले पनि हाल मोबाइल सम्पर्कविहीन छन्, जसले खोजी कार्यलाई चुनौतीपूर्ण बनाएको छ। यद्यपि, प्रहरी र पशु कल्याण समूहहरू संयुक्त रूपमा उनको खोजीमा सक्रिय छन्।
पशु अधिकारकर्मी विश्वराम कार्कीले यस घटनालाई “मानवीय मूल्यविहीन अपराध” भन्दै कडा शब्दमा निन्दा गरेका छन्। उनका अनुसार आरोपीविरुद्ध कानुनी उजुरी दर्ता भइसकेको छ र अनुसन्धान प्रक्रिया अघि बढेको छ। यस्तो क्रियाकलापले पशुको स्वास्थ्य मात्र होइन, समाजकै सुरक्षामा खतरा निम्त्याउने उनीहरूको ठहर छ।
पशु अधिकार विज्ञ डा. रश्मी थापाले पनि यस्ता घटनाले व्यक्तिको मानसिक अवस्था र सामाजिक जोखिमबारे गम्भीर संकेत दिने बताएकी छन्। उनका अनुसार पशुप्रति यति स्तरको क्रूरता देखाउने व्यक्ति समाजकै लागि खतरनाक हुन सक्छ।
यस घटनाले नेपालमा पशु अधिकारसम्बन्धी कानुनको प्रभावकारिता र कडाइको आवश्यकता पुनः उजागर गरेको छ। सामाजिक सञ्जालमा हजारौँ नागरिकले दोषीलाई कडा सजाय दिन माग गरिरहेका छन्।
कानुनी दृष्टिकोणबाट, मुलुकी अपराध संहिता, २०७४ अनुसार पशु करणी गम्भीर अपराध हो। कुकुरजस्ता पशुको हकमा एक वर्षसम्म कैद र जरिवानाको व्यवस्था छ। साथै, पशुलाई यातना दिएको कसुरमा थप सजायको प्रावधान पनि कानुनमा उल्लेख छ।
यो घटना केवल एक पशुमाथिको अत्याचार मात्र होइन, समाजको नैतिक चेतनासँग गाँसिएको विषय बनेको छ। विशेषज्ञहरू यस्ता घटनाको रोकथामका लागि कडा कानुनी कार्यान्वयन, मानसिक स्वास्थ्य सचेतना र सामाजिक निगरानी आवश्यक रहेकोमा जोड दिन्छन्।
