म्याग्दी जिल्लाको धौलागिरि गाउँपालिका–७, बगर गाउँको एक साधारण घरबाट एउटा नयाँ कथा सुरु हुन्छ—भुवनी पौडेलको
कहिल्यै नरोकिने जीवन संघर्षबीच उनले आफ्नो बाटो आफैं बनाए। केही वर्ष खाडी मुलुकमा पसिना बगाएपछि उनी स्वदेश फर्किए। त्यसपछि बेनीस्थित कृषि विकास कार्यालयमा करारमा काम गर्दै दिन बिताउन थाले। झन्डै ११ वर्षसम्म उनले त्यही काम गरे—स्थायित्वको आशामा, तर मनभित्र कतै केही अधुरो थियो।
एक दिन उनले सोच बदले—“अरूको जागिर गरेर मात्र कति?” यही प्रश्नले उनको जीवन मोडियो। उनले जोखिम उठाए र सानो सुरुवात गरे—केवल ९ वटा बाख्रा किनेर।
गाउँलेहरूलाई त्यतिबेला त्यो सामान्य प्रयासजस्तै लाग्यो। तर भुवनीका लागि त्यो सपना थियो। बिहान सबेरै उठेर बाख्राको हेरचाह, घाँस काट्ने, गोठ सफा गर्ने—उनको दिनचर्या नै बदलियो। मेहनतसँगै आत्मविश्वास पनि बढ्दै गयो।
समय बित्दै जाँदा उनको सानो प्रयास ठूलो सफलतामा परिणत हुन थाल्यो। आज उनको फार्ममा ६० भन्दा बढी बाख्रा छन्। वर्षमा ३०–४० वटा बाख्रा बिक्री गरेर उनले राम्रो आम्दानी गर्न थालेका छन्। ग्राहकहरू आफैं फार्मसम्म पुग्छन्—यो उनको मेहनतको प्रतिफल हो।
तर उनको यात्रा केवल बाख्रामा सीमित छैन। उनले सुन्तला र तरकारी खेती पनि सुरु गरे। सुन्तलाका बोटहरूमा फल लाग्न थालेपछि उनको अनुहारमा सन्तोषको मुस्कान झल्किन्छ। अब उनी सयभन्दा बढी बोट पुर्याउने योजनामा छन्।
उनको फार्ममा दुईवटा ठूला तिब्बती कुकुर पनि छन्—जसले रातभर जाग्राम बसेर बाख्राको सुरक्षा गर्छन्। जंगल नजिकै भएकाले जंगली जनावरको खतरा सधैं रहन्छ, तर ती कुकुरहरू उनका भरपर्दा साथी बनेका छन्।
भुवनी भन्छन्, “विदेशको दुःख र अस्थायी जागिरभन्दा आफ्नै काममा पसिना बगाउँदा मन सन्तुष्ट हुन्छ।”
आज उनी केवल किसान होइनन्, एउटा प्रेरणा बनेका छन्—त्यस्ता युवाहरूका लागि, जो अवसरको खोजीमा विदेश जान्छन् तर आफ्नै गाउँमा सम्भावना देख्दैनन्।
उनको कथा सानो सुरुवातबाट ठूलो उपलब्धिसम्मको यात्रा हो—जहाँ मेहनत, धैर्य र विश्वासले जीवन बदल्न सक्छ भन्ने स्पष्ट देखिन्छ।
